Šapić, umesto rešavanja problema, opet nudi demagogiju i mržnju

Povremeni i slučajni gradonačelnik Beograda Aleksandar Šapić u svakom svom oglašavanju zapravo daje odgovor na pitanje zašto je većina stanovnika Beograda protiv njega i načina njegovog upravljanja glavnim gradom. U želji da odglumi makar ostatke ličnog dostojanstva i autonomije u odlučivanju, postaje neprijatan i pun mržnje prema svakome ko drugačije sagledava probleme Beograda u odnosu na njega.

Umesto da se angažuje da (već sada) nelegalno postavljeno naselje ispred Skupštine Srbije bude sklonjeno, on provocira ljude pričajući o nekakvim svojim velikim zaslugama za vođenje grada, i pored činjenice da građane isto poštuje toliko da pred njihove predstavnike gotovo nikad nije stao. Na sednice Gradske skupštine ne dolazi uopšte, sastanci Gradskog veća traju obično između dva i četiri minuta, pa tako pokazuje nepoštovanje i prema saveznicima i prema protivnicima. Zapravo, pokazuje nevaspitanje prema svima.

Demagogija je osnov i srž Šapićeve vladavine, a uvođenjem privida besplatnih programa i sadržaja, zaboravio je da ne postoji ništa besplatno u današnjem dobu i da sve što je nekome dato „besplatno“ na drugoj strani nekoga pogađa ili upravo onoga koji navodno nešto besplatno koristi.

Reforma javnog prevoza, kojom se toliko hvalio, suštinski je pokrivalica za korupcionašku aferu veka, o kojoj će nekada progovoriti, pa zbog toga smatramo da Šapić treba da porazmisli o sebi i svojim postupcima, dok sav gord i umišljen deli lekcije svima drugima.